با توام !  تویی که همه ی حواس خدا به توئه اما خودت حواست نیست . گوش کن !

نمی دونم از کجا باید شروع کنم ؟ از اون شبی که واسه بار اول صداتو شنیدم و از تعجب داشتم شاخ در می آوردم ؟ اون شبی که احساس کردم که چقدر ترانه هات شبیه منن . یا از بار اولی که دیدمت ؟ داشتم از طبقه ی سوم هتل نگاه می کردم که از ماشین پیاده شدی و دیگه اشکام اجازه نمی داد که ببینم .
یا از اون روزایی که توی دانشگاه همه خانوم مشکی صدام می کردن و هر کسی هر خبری از تو می خواست بدونه سراغ من می اومد و جوری شد که هر دوست و آشنایی بعد از شنیدن آهنگ های تو بهم زنگ می زد و می گفت که یاد من افتاده . حالا حتی جوری شده که هر کس شعرامو می خونه می گه این همونه که رضا صادقی خونده یا به سبک همونه ؟ و من باید کلی توضیح بدم که نه و من نه تقلید می کنم نه الهام می گیرم ، اما این شباهت جنس ترانه های ما منو اینجا موندگار کرده و حالا دیگه من ، پیوند ، خواسته یا ناخواسته پشت سایه ی روشنی به اسم رضا صادقی کم رنگ و پر رنگ موندم .
الان چند سال از اون روزا می گذره و من هنوز هم هستم . اصلا حواست هست ؟

 آقای مشکی پوش اومدم بگم که تو این مدت ، خیلی از خیلیایی که رنگ هزار رنگشونو پشت رنگ پرچمی که تو اسم عشق و یک رنگی رو روش گذاشتی پنهون می کنن خیلی چیزا شنیدم . برام مهم نیست . اصلا نیومدم بگم که شاکی هستم یا گله دارم . نه ! اینا رو نوشتم چون حرفای ناگفته هم گفتنی می شه اگه دل نتونه سنگینی حجمشونو تحمل کنه . نمی گم ناراضی هستم . توقعی هم ندارم . فکر کنم این دیگه نه به تو ، که به همه ثابت شده . اومدم و خواستم بمونم و می مونم همونجوری که باید . تو هم خواستی که باشی و اومدی و موندی . حواس من و خیلی هایی که با شنیدنت  احساس جدیدی تو وجودشون جرقه زد رو مال خودت کردی . حواس خدا رو هم حتی . حواست باشه ! پس حالا همون حسی که نه تنها به من ، بلکه به همه ی اونایی که لحظه های خالی و پر التهابشون رو با احساس ناب تو آروم می کنن دادی رو زنده نگه دار . موندی اما موندنی بمون . نذار که کم رنگ بشه رنگ یک رنگ احساست . خیلی نشونه های بی نشون اینجاست خوب نگاه کن . خدا با توئه  ، حواست کجاست ؟!

پیوند نوشت : این یه درد دل بود یا یه خواهش یا یه هشدار کوچیک . اگه کم بود یا بد ، دست دلم بود نه من !

به دلیل مشکل هاست فعلا اخبار مشکی را از همن وبلاگ دنبال کنید . این هم از گزارشی که قول داده بودم :

ورودي از پارکينگ تا طبقه ي 4 که محوطه ي قبل از لابي و سالن اجراست شلوغ است . آسانسورها جواب اين جمعيت را نمي دهد . عده اي از پله ها راهي شده اند . موج مشکي دوستان هر لحظه سنگين تر مي شود . از پله ها که کم هم نيستند بالا مي روم . به محوطه که مي رسم نسيم خنک شبانگاهي نفس هاي به شماره افتاده ام را تجديد مي کند . عده ي به تماشاي منظره ي تهران در شب چشم دوخته اند و عده ي به سمت درب هاي لابي سالن مي روند . دو صف جداگانه در دو طرف براي کنترل بليط وجود دارد . صف خانم ها و آقايان ! بعد از کنترل بليط وارد لابي مي شوم . شلوغ است . ساعت 8:45 دقيقه است .

....